Ze is zestien. Ze wil verdwijnen.

In een wereld vol scherpe woorden, dichte stiltes en onzichtbare pijn probeert Lisa te overleven.

Tussen vriendschappen die breken, therapeuten die luisteren of juist niet, en jongens die vooral nemen, zoekt ze naar iets van verbinding en begrip. In rauwe, nietsontziende taal vertelt dit boek het verhaal van vallen en soms weer opstaan. Over zelfdestructie, vrouwelijke vriendschap, psychiatrie, seksualiteit en trauma.

Over een meisje dat weigert een slachtoffer te zijn, maar ook nog niet weet hoe ze een overlever moet worden. Een krachtige, confronterende getuigenis voor wie weet hoe het voelt om ‘niet oké’ te zijn.

Sinds mijn twaalfde vecht ik met mijn mentale gezondheid. Wat begon als een eetstoornis groeide al snel uit tot een wirwar van diagnoses waar ik niet aan kon ontsnappen. De jaren die volgden waren zwaar. Er waren momenten van licht, maar die werden vaak overschaduwd door diepe dalen. Op mijn pad kwamen mensen die mij een glimp van hoop lieten zien in de donkerste momenten, en ook mensen die niet helemaal bij mij pasten. Toch hebben zij, ieder op hun eigen manier, bijgedragen aan mijn overleven. Dit boek is mijn verwerking. Mijn verhaal. Een manier om te begrijpen wat mij is overkomen en hoe ik heb leren omgaan met alles wat mij gevormd heeft.