Autobiografisch proza waarin Frank Heinen aan de hand van verschillende tinten grijs schrijft over sterven, geboorte, liefde, crises en ouder worden. De rode draad is het naderende vaderschap. In korte scènes probeert hij grip te krijgen op dagelijkse beslommeringen, met verwijzingen naar schrijvers en filmmakers die indruk op hem hebben gemaakt. Ook mooie dagen krijgen in deze benadering een grijze schakering.