‘Waren ze dood? Oei, ik wou er alleen mee spelen. Oei, oei, het gaat niet goed met mij, Beer. Sinds ik geen vlees meer eet, ben ik mezelf niet meer. Die arme kuikentjes van Haan. Ja, ze waren dood. En ik ben nu wel vegetariër maar uit respect voor die dieren heb ik ze dan toch maar opgegeten. Anders waren ze voor niks gestorven.’

Vos moet zich bij Leeuw verantwoorden voor al zijn wandaden. Wat volgt is een schelmenstuk, waarin Reinaert ieders zwakheden ontbloot. Al acht eeuwen lang wordt deze lachspiegel de mensen voorgehouden.