Zoals een kat naar een wolk klauwen.

Lichtblauw miauwen zoals een schaap.

Olifantenvleugels is een ode.
Aan kleine dingen.
Aan grote dingen.
Aan tederheid, kapotte regenwolken en het slurfje van de maan.

Het is de slaapkamer van waaruit de schrijver naar de wereld piept. De tuin waarin hij poëzie als een kat probeert te lokken. De Grote Roze Oceaan waarin hij met plezier nog één keer verdrinkt.

In het universum dat zich ontvouwt, borrelen beelden, betekenissen en associaties op. Samen met geheimzinnige, kleurrijke personages duikt David Huyghe in deze bundel naar woorden die een trilling veroorzaken.

Olifantenvleugels sprankelt en mijmert, aait en ontbloot, ruist en blijft ruisen.

'Een ontregelend, speels en ontroerend menselijk debuut.' – Marieke De Maré

'Een ijzersterk – of beter: meesterlijk zacht – debuut.' – Maud Vanhauwaert

'Huyghes taal glanst, sprankelt en ademt en laat je met een verwonderde glimlach achter.' – Myriem El-Kaddouri