Persoonlijke, autobiografische reflectie over een bij de geboorte in 1943 geschreven gedicht van een oom en de latere betekenis die de ik-figuur daaraan toekent. Centraal staan de herinnering aan verloren gegane regels, de ervaring van twee zware depressies in 2000 en 2020, en het vermoeden dat herstel of hulp samenhangt met zelfgemaakte boekjes in eigen beheer. De tekst verbindt familieherinnering, psychische crisis, zingeving en een religieus getinte interpretatie van een vermeende voorspelling of wonder.