Studie van laatmiddeleeuwse en vroegmoderne kunst als devotioneel instrument gericht op verlossing en zielenheil. Rond 1500 zijn wereldbeeld en zelfperceptie volgens de tekst nauw verbonden met de Bijbel, en functioneren beelden als bescherming en als middel om gevoelens, gedachten en intenties op te wekken. De uitgave onderzoekt hoe beelden een meditatieve structuur vormen voor zelfonderzoek en herstel van de ziel. Met aandacht voor excentrieke, absurde, macabere en schokkende aspecten worden onderliggende devotionele mechanismen en hun oorsprong verkend, in wisselwerking met ruim tweehonderd beelden uit een particuliere kunstcollectie.