Filosofische tekst waarin Zarathoestra als spreekbuis dient voor een mensideaal dat zonder God of geloof tot volmaakt geluk moet kunnen komen. Centraal staat de figuur van de Übermensch, verbonden met een radicale opvatting van goed en kwaad en met levenswijsheid in spreukvorm. De tekst vereenzelvigt Zarathoestra met een vroege Perzische wijsgeer die onderscheid maakte tussen licht en donker, goed en kwaad. De inhoud bestaat uit directe, aforistische beschouwingen over leven, moraal en menselijke vervolmaking.