Een autobiografische tekst waarin Amélie Nothomb onderzoekt wat schrijven voor haar betekent. Die reflectie is nauw verbonden met haar passie voor vogels. Ze vertelt over haar jeugd in onder meer Japan en Laos en over een traumatische gebeurtenis op een strand in Bangladesh toen ze twaalf was. Vogels en literatuur vormen voor haar een manier om in contact te blijven met de doden.